Podsumowania 2013 oraz postanowienia 2014

2013 był dla mnie rokiem przełomowym bez dwóch zdań. Pierwszej połowy nie wspominam najlepiej. Wakacje były wspaniałe. Jesień przyniosła ogromną tragedię. Chciałabym napisać co innego, ale nie mogę. To nie był najlepszy rok. Jego końcówka zdeterminowała cały mój ogląd. Wierzę jednak, że limit nieszczęść został wyczerpany i kolejne 12 miesięcy przyniosą coś dobrego.

Nim zaproszę Was do tej długiej lektury, zaprezentuję jeszcze przedostatnie efekty grudniowych projektów.

29 grudnia - ruski!

30 grudnia - najlepszy na poprawę humoru <3

Dzień 29. Dowolny cytat: Co dla jednych jest podłogą, dla innych jest sufitem.

Dzień 30. Cytat z piosenki, której ogólnie nie lubicie, ale jakiś fragment z niej do was przemawia: Tylko jedna chwila, jak fenoloftaleina, zabarwi dzień.

***

Styczeń, początek roku. Rozstanie z chłopakiem po bardzo krótkim związku. Pierwsze w życiu zagrożenia - z w-fu i WOSu (żenua). Pamiętam też kolejne afery z udziałem chłopaków z mojej klasy - rozpylenie gazu pieprzowego i ewakuacja sali gimnastycznej, pobicie chłopaka z humana, nasilone szykany w stosunku do nowego w naszej klasie, kradzież pilota do tablicy interaktywnej oraz słuchawek z sali informatycznej, zachlapanie całej podłogi w klasie brudną wodą z wiadra... Podstawówka, nie szkoła średnia. Dobrze, że to już przeszłość, bo atmosfera była wtedy naprawdę niefajna.

Przełom stycznia i lutego to ferie zimowe. Wspominam je jako leniwe i spokojne, pracowite dopiero na końcu, kiedy to zaczynałam przygotowania do sprawdzianu semestralnego z matmy, który i tak kompletnie położyłam. Koniec lutego był skrajnie trudny. Mój stan psychiczny był w tak opłakanym stanie, że rozważałam już różne rozwiązania... Argumentów za zakończeniem wszystkiego znalazłam 26, za życiem - 5. Właśnie tych pięciu zaczęłam kurczowo się trzymać.

Marzec w dalszym ciągu był walką z czarnymi chmurami, które zasnuły mój umysł. Ciągle nie mogłam stanąć na nogi. Koniec miesiąca i Wielkanoc spędzona jak zawsze u babci w Warszawie. Śnieg, który zaskoczył wszystkich. To były prawdziwe białe święta!

Po raz drugi udało mi się zakwalifikować do finału dwóch konkursów polonistycznych, zatem pod koniec kwietnia ponownie ruszyłam do stolicy! Niestety, tym razem nie udało się nic osiągnąć, ale i tak jestem z siebie dumna. W końcu z mojego miasta oprócz mnie dostały się tylko dwie osoby!

Majówka i koncert Ewy Farny. Choć nie jestem jej fanką, bardzo mi się podobało. Zaraz potem matury, a więc wolne po raz ostatni. Nerwowe sprawdzanie arkuszy i myśl, że następny w kolejce jest już mój rocznik...

Czerwiec - mój ulubiony miesiąc. Pierwsza w życiu próbna matura, w dodatku z matematyki. Napisana na 62%, czyli całkiem dobrze, zważywszy na moje ówczesne przeboje z tym przedmiotem. Niedługo potem wizyta prof. Krzysztofa Szwagrzyka w naszej szkole - bardzo ciekawe i wzruszające spotkanie. Tydzień później premiera filmu "Kwatera Ł" i spotkania z kombatantami... To był bardzo gorący dzień, zarówno pod względem pogody, jak i emocji. 22 czerwca - moja osiemnastka, spędzona w gronie rodzinnym. Zawsze wyobrażałam ją sobie inaczej, ale jakoś odwidziały mi się huczne imprezy, ostro zakrapiane alkoholem. Tydzień później długo oczekiwane zakończenie roku szkolnego. Pamiętam ten dzień jako strasznie zabiegany i męczący. II klasę zakończyłam ze średnią 4,0 i zachowaniem bardzo dobrym. Byłam bardzo zadowolona ze świadectwa. Wieczorem świętowaliśmy rozpoczęcie wakacji wraz z częścią klasy. Dziwne, bo rzadko integrujemy się w ten sposób, ale to był naprawdę udany dzień.

Wakacje! Gorąco było w tym roku... Nieraz termometry wskazywały 37 stopni! Na samym początku Marsz Pamięci Ofiar Ludobójstwa na Kresach, w którego organizację oczywiście byłam zaangażowana. Bardzo smutny i wzruszający dzień. Przeżywałam to przez kilka następnych dni. W lipcu zapisałam się na kurs prawka! Pierwszej jazdy nie zapomnę chyba do końca życia. Miesiąc mijał na wypadach do Wrocławia, spędzaniu czasu na działce, chodzeniu na wykłady, kolejnych jazdach i oczywiście leniuchowaniu. Wtedy odebrałam też dowód osobisty i poczułam się taka... dorosła. Pierwszy raz w życiu byłam na festiwalu filmowym - Nowe Horyzonty były strzałem w dziesiątkę.

Sierpień był dużo ciekawszym miesiącem. Znów byłam u babci w Wawie. Kino, zakupy, restauracje, kawiarnie, spacery - cudowny chillout. Następny był pobyt na Ukrainie! Po raz drugi zakochałam się w tym kraju. Zwiedziłam wiele ciekawych i pięknych miejsc, poznałam trochę kulturę, język i jedzenie. Nie wszystko było jednak kolorowe - obrzydliwe obiady i brud w niektórych hotelach, wydzielany papier toaletowy lub jego brak w toaletach publicznych, dziury w podłodze zamiast sedesu, nie zawsze życzliwi ludzie i prawie 7 godzin stania na granicy... Mimo to uważam ten wyjazd za jeden z najlepszych ever. Bodajże tydzień po powrocie do Polski zdałam egzamin teoretyczny - udało się za pierwszym razem! Ostatniego dnia wakacji mój Wujek trafił do szpitala. Wtedy jeszcze nie wiedzieliśmy, że to był początek koszmaru.

Na rozpoczęcie roku nie poszłam, bo miałam w tym czasie jedną z końcowych jazd. Zmieniło nam się kilkoro nauczycieli: od angielskiego (niestety na gorsze), WOSu (na lepsze) i w-fu (przynajmniej nie trzeba się męczyć). Po dwóch latach zrezygnowałam z etyki i wróciłam na religię. 5 września Wujek przeszedł operację, którą spieprzono. Dwukrotne zatrzymanie akcji serca, reanimacja, śpiączka. Żyliśmy nadzieją, że wkrótce się obudzi, że wszystko wróci do normy... Kilka dni później miałam pierwszy egzamin praktyczny, który oczywiście oblałam. W tym czasie zmarł nasz woźny i wszystkie klasy trzecie zostały oddelegowane na pogrzeb. Potem kolejny egzamin - znów niezdany. Pod koniec września złożyliśmy wstępne deklaracje maturalne. Temat na ustną: "Symbolika liczb w literaturze". Poniosło mnie.

2 października był dla mnie szczęśliwym dniem. W końcu zdałam egzamin! Nie bez powodu funkcjonuje powiedzenie: "do trzech razy sztuka". Druga połowa miesiąca była dość imprezowa jak na mnie, ponieważ moje dwie przyjaciółki obchodziły osiemnastki.

8 listopada, po dwóch miesiącach w śpiączce, zmarł mój Wujek. Pierwszy raz straciłam kogoś z tak bliskiej rodziny. Tamten czas był istnym koszmarem... Pogrzeb... To wydarzenie zmieniło strasznie dużo. Wasze wsparcie bardzo mi pomogło. Koniec listopada zaś był maratonem próbnych matur.

Nadszedł grudzień, świąteczny miesiąc. Poznaliśmy wyniki próbnych - plan minimum został wykonany, więc w maju może być tylko lepiej. Ostatnia klasowa wigilia - w końcu! Święta - długo wyczekiwane, najsmutniejsze i najgorsze w całej historii... Dzielenie się opłatkiem w kompletnej ciszy, płacz przy stole, jeden talerz mniej...

Sylwestra spędzam na imprezie. Znajomi wynajęli klub, zapowiada się fajnie, już nie mogę się doczekać! Będzie zabawa, będzie się działo... :D A Wy jakie macie plany?

Od kilku lat nie robiłam sobie postanowień noworocznych, ale tym razem zdecydowałam inaczej.W końcu...

Oto i one:

1. Dobrze zdać maturę
Co znaczy "dobrze"? Wystarczająco, aby wypełnić punkt numer dwa.

2. Dostać się na studia w Warszawie
Czy to będzie UW, czy SGGW - nevermind - byle się gdzieś załapać.

3. Mieć ładne świadectwo na koniec szkoły
Nigdy specjalnie nie zależało mi na ocenach; o czerwony pasek walczyłam tylko w podstawówce i ostatniej klasie gimbazjum. Teraz chcę przynajmniej uniknąć dopów.

4. Zmienić wygląd
...a na pewno fryzurę! Dosyć mam już prostej grzywki i długich włosów. Koniec z prostowaniem, układaniem i męczącym rozczesywaniem! Mam już pewną szaloną wizję, którą zamierzam wcielić w życie na wakacjach.

5. Przestać się bać prowadzenia auta
Prawo jazdy od października w portfelu, a mnie nadal skacze ciśnienie po samym zajęciu miejsca za kierownicą (o parkowaniu nawet nie wspomnę).

6. Być mniej aspołeczna
Spora zmiana, jaką będzie wyprowadzka na studia, to dobry motywator do socjalizacji.

7. Rzucić w końcu palenie
Obiecywałam to sobie milion razy, ale ponad dwa lata trucia się to już wystarczająco długo.

8. Zwalczyć kryzys czytelniczy
Czuję się strasznie głupio jako osoba nieczytająca, więc za punkt honoru stawiam sobie powrót do książek! 

9. Carpe Diem
Chwytać każdą chwilę i doceniać to, co jest TERAZ. Po prostu cieszyć się życiem.

9 postanowień. 9 - ostatnia cyfra, przez chrześcijan uważana za absolutną doskonałość. Symbolizuje też zmiany, nadejście czegoś nowego. Jak widać, przygotowania do tematu ustnej pełną parą! :D

Szczęśliwego Nowego Roku, kochani!!! <3