Żywot dziecka nauczyciela

 

Przez 3 lata miałam okazję poznać na własnej skórze, jak to jest, kiedy w instytucji, w której się uczę, pracuje też jeden z rodziców - w moim przypadku mama. Nie wahałam się wybrać właśnie tej szkoły; cóż, w moim mieście nie ma wielkiego pola do wybrzydzania. Tak między nami, to miałam momenty, kiedy realnie myślałam o zmianie szkoły, ale tylko na początku. W ostatniej klasie nie odczuwałam niemal żadnego dyskomfortu z tytułu bycia córeczką pani profesor. Okazało się, iż miało to swoje wady i zalety. (Jezuito, czuję, jakbym rozpoczynała rozprawkę, co za okropny szkolny odruch bezwarunkowy)

Wiecie, jak to jest, kiedy ma się 8 lekcji, a kanapki już dawno zjedzone. Przychodzi wtedy ogromna ochota na coś słodkiego. Może batonik? Może słodka bułeczka? Albo zaraz jakiś sprawdzian, a tu nagle zaczyna ogarniać taka obezwładniająca senność na poprzedzającej go mało ciekawej lekcji... Kawa rozwiązałaby sprawę. Albo na dzień dobry zaczepia cię skarbnik i żąda pieniędzy na wycieczkę/ksero/radę szkoły, bo dziś jest ostatni termin. Zaczyna się przeszukiwanie kieszeni, portfela, a grosików brak. Wtedy ratunkiem była dla mnie mama! Biegłam czym prędzej do jej klasy, względnie do pokoju nauczycielskiego i wychodziłam ze zbawiennymi drobniakami.

Innym plusem było to, że nie musiałam kupować żadnych podręczników ani wypożyczać lektur, bo wszystko stało na półce w domu. Mama jest polonistką.

Fajne było też to, że wszystkie informacje - ważne i nieważne - docierały najszybciej. Moja klasa, ale też ludzie z innych, widzieli we mnie źródło wiadomości w rodzaju: kiedy jest wywiadówka, do którego trzeba wystawić oceny, czy to prawda, że profesor X jest na zwolnieniu lekarskim i nie będzie go przez cały tydzień... No właśnie, nie omijały mnie też smaczki z życia innych nauczycieli, nawet tych najsroższych i wzbudzających powszechną panikę. Inną sprawą było to, że nie wszystko mogłam - i chciałam - ujawnić, także plotek nie rozsiewałam.

Jednak zdecydowanie najlepszym atutem było bezproblemowe załatwianie korepetycji. Chemia, WOS, niemiecki - do wyboru, do koloru. Ponadto bardzo przyjemne były obniżki cen tych dodatkowych lekcji, a nawet całkowite gratisy ("Od znajomych nie biorę"). Zaś korepetycje z polskiego ("Nie wiem, co mam pisać, żeby wstrzelić się w ten klucz") czy przypominanie treści lektur przed sprawdzianem było możliwe nawet przy śniadaniu czy kolacji.

Nie wszystko, niestety, wyglądało tak kolorowo. O wszelkich uwagach i jedynkach mama była informowana na bieżąco, zwłaszcza na początku, kiedy i ja nie szczędziłam nauczycielom nerwów. Niektórzy wyjątkowo - i do końca mojej edukacji w tej szkole - upodobali sobie meldowanie każdej oceny i zachowania (nawet jeśli byłam grzeczna). Poza tym, pewne jednostki wykazywały naprawdę nadmierne zainteresowanie moją osobą, z przyczyn do dziś mi nieznanych... Wszyscy jednak, nawet nieświadomie, zwracali na mnie trochę większą uwagę niż to konieczne. Ale wyobraźcie sobie, jak przychodzicie padnięci do domu, a tu niemal od progu zaczynała się litania: Co to za kolejna jedynka z polskiego?! Dlaczego znowu rozmawiałaś na lekcji? Ile razy mam ci powtarzać, żebyś zachowywała komentarze dla siebie?! Coś ty znowu wyprawiała na angielskim? Uchhh, naprawdę nie polecam, jeśli jesteście typem niepokornym. Oczywiście wiązało się to także z tym, że najmniejsze niewinne wagary były wykluczone.

 

Trzeba było też pilnować się na korytarzu i całym terenie szkoły. Musiałam uważać na słowa, kiedy obrażałam jakąś nienormalną profesor Y, która znowu zrobiła niezapowiedzianą kartkówkę. Wypady na fajeczkę też odbywały się konspiracyjnie.

Mało przyjemny był ten brak anonimowości w szkole. Zdecydowana większość uczniów doskonale wiedziała, że jestem córką TEJ pani profesor. Na początku liceum czułam się naprawdę nieswojo, kiedy szłam sobie korytarzem i widziałam, jak starsi uczniowie patrzą w jakiś dziwny sposób... Sądziłam, że gapią się tak na wszystkich pierwszaków, aż uświadomiła mnie koleżanka z ówczesnej maturalnej: Oni wszyscy wiedzą. W ostatniej klasie miałam ubaw, kiedy słyszałam, jak jakaś grupa nieświadomych pierwszaków marudzi coś o mojej rodzicielce. Przechodząc obok, celowo mówiłam coś głośno, żeby ich zawstydzić i w duchu śmiałam się z ich skonsternowanych buziaków.

Cała sytuacja przez te 3 lata nie była dla mnie najbardziej komfortowa, dla mamy też nie. W końcu ileż można słuchać skarg i zażaleń, głównie nieuzasadnionych i niepotrzebnych? Sama przyznawała często, że to po prostu zawracanie głowy... ;) Cieszę się, że obie mamy już ten czas za sobą.