Szkolne résumé

Ostatnio moje liceum zorganizowało dzień otwarty, na który oczywiście wybrałyśmy się z przyjaciółką, gdyż nie mamy akurat wiele do roboty. Zaprezentowano też nowy filmik promujący szkołę w reżyserii naszego najlepsiejszego księdza. To wszystko dało mi jakoś do myślenia, a że czasu na refleksje mam pod dostatkiem - usiadłam i myślałam.
Kiedy tata przyjechał po mnie po imprezie klasowej wieńczącej koniec szkoły 25 kwietnia, zapytał, którą ze szkół wspominam najlepiej. Pomimo zmęczenia i ewidentnego szumu w głowie, bez wahania odpowiedziałam, że podstawową. Drugie miejsce przypadło liceum, zaś najmniej honorowe, ostatnie - gimnazjum. Podstawówka to czas beztroski, wiadomo. Przerw nie spędzało się na paleniu fajek, tylko na ganianiu po boisku i rozrabianiu w ten niemądry, dziecinny sposób. Pamiętam, jak pukaliśmy do okien kucharek i uciekaliśmy, żeby nas nie nakryły. Albo wymykaliśmy się przez dziury w płocie do parku. Zakradaliśmy się do piwnicy i myszkowaliśmy po różnych pomieszczeniach. Z dziewczynkami wymieniałyśmy się karteczkami (pamiętacie ten szał?). Biegałyśmy za najfajniejszymi chłopakami w szkole, próbując zwrócić na siebie uwagę. Na dyżurach w szatni podmienialiśmy kurtki. W ostatniej klasie, jako najstarsi, wpychaliśmy się bez kolejki do sklepiku. Na przyrodzie nigdy nic nie robiliśmy, a na sprawdzianach jawnie ściągaliśmy. Na w-fie graliśmy w unihokeja albo palanta. Babka od matmy straszyła nas: Uczcie się, bo matura z matematyki was czeka! Wtedy dopiero ustalono, że będzie obowiązkowa. Śmialiśmy się z niej, bo przecież jaka matura? Byliśmy dopiero przed testem szóstoklasisty. Klasę miałam fajną, dosyć zgraną. Kłóciliśmy się bardzo często, zwłaszcza dziewczyny. Nie było jednak żadnych podziałów na lepszych czy gorszych, potrafiliśmy przyjemnie spędzać ze sobą czas. Na koniec podstawówki pojechaliśmy na wycieczkę, którą zaliczam do najlepszych ever. Byliśmy m.in. w Pradze i Skalnym Mieście, cały program był świetny, ale - jak to zwykle bywa - najważniejsze działo się dopiero w ośrodku. Przez 2 noce w ogóle nie spaliśmy - oglądaliśmy horrory, głupie komedie i teledyski, tańczyłyśmy przed wielkim lustrem na korytarzu niczym uczestniczki You Can Dance, który wówczas był na fali, urządzaliśmy sesje zdjęciowe, zajadaliśmy słodycze i chipsy, straszyliśmy się duchami i było cudownie.
Gimnazjum było zupełnie inne. Wszyscy krzywo na siebie patrzyli, więc ogólnie atmosfera była do dupy. Wszelkie odzywki w rodzaju: Na chuj się gapisz?, Masz jakiś problem?, ewentualnie Uważaj, kurwa, jak łazisz albo Chcesz wpierdol? były na porządku dziennym. Klasa trafiła mi się tym razem tragiczna, choć teraz wiem, że w liceum czekała mnie jeszcze gorsza. Był podział na: elitkę, chłopaków i całą resztę. Należałam do tej pseudoelity, choć uczestnictwo - że tak powiem - przyporządkowywała właśnie ta reszta, a nie my same. To one zaczęły nas tak nazywać. Nauczyciele byli beznadziejni. Matematyczka nauczała tak świetnie, że musiałam zacząć chodzić na korepetycje. Dobrze wspominam tylko fizyczkę, która wycisnęła z nas wszystkie soki, ale przynajmniej czegoś się nauczyliśmy. Przez pewien czas uczyła nas też całkiem przyzwoita chemiczka, dzięki której właśnie wtedy chemia była moim ulubionym przedmiotem. Osobiście przeżywałam wówczas okres buntu, zatem wszystkie zasady negowałam, a ludzi lekceważyłam. Rozrabiałam nieprzeciętnie, mama była wzywana kilkakrotnie, a telefony ze skargami zdarzały się co chwila. Pyskowałam, prowokowałam, przeszkadzałam, rozmawiałam, głośno się śmiałam, robiłam miny i prawiłam komentarze (dobra, to akurat zostało mi do dziś). Jednakże uczyłam się i nie wagarowałam. Wtedy też zaczęły się pierwsze imprezy, pierwsze kłamstwa, pierwsze prawdziwe awantury z rodzicami, pierwsze papierosy i pierwszy alkohol. W pewnym momencie wpadłam w coś, co było prawdopodobnie depresją, a nie szalejącymi hormonami. Myśli samobójcze, okaleczanie się, a potem przymusowe wizyty u szkolnego psychologa, kiedy wszystko wyszło na jaw. To był bardzo trudny i mało przyjemny czas.
Wreszcie liceum, które stanowiło dla mnie w pewnym sensie jakieś wybawienie, nowy początek. Na początku miałam spore problemy z adaptacją do nowych wymagań, obowiązków, a ilość zajęć, zadań domowych i sprawdzianów po prostu mnie przytłaczała. Zaczęłam strasznie się tym wszystkim przejmować, bez przerwy bolała mnie głowa, brzuch, nie mogłam spać. Well - high school is not for kids anymore. Jak już wspomniałam i sami zresztą wiecie z moich starych wpisów, klasa była najgorsza z możliwych. Totalne olewanie wszystkiego, brak ambicji, zainteresowań, z wyjątkiem imprez, stanowiących dla nich sens istnienia. Niedawno moja mama przyznała, że bała się, że zacznę być taka jak reszta i podziwia, że jednak tak się nie stało. W pierwszej klasie jeszcze błądziłam, będąc wciąż emocjonalnie trochę na poziomie szalonej i zbuntowanej gimnazjalistki. Imprezowałam wtedy ostro, zdarzały się jeszcze pyskówki, wyrzucanie z klasy, przeszkadzanie na niektórych lekcjach. Nim skończył się tamten rok szkolny, ogarnęłam się - dojrzałam. Wzorem potulnej uczennicy nigdy nie byłam, bo mam zupełnie inny charakter, ale ludzie zauważyli tę zmianę. W pewnym sensie uspokoiłam się, a z koleżankami przestałyśmy jakoś wpadać na różne dziwne pomysły... Imprezy przejadły mi się już dawno, na alkohol rzadko mam ochotę. Klasa była właściwie jedynym poważnym minusem liceum. Miałam cholerne szczęście trafić na naprawdę świetnych i inspirujących nauczycieli, po ludzku dobrych ludzi. Przyznam nawet, że po cichutku trochę tęsknię za niektórymi lekcjami - ciekawą biologią, czasami stresującą matmą, śmieszną religią i historią, w-fem, który równał się okienku, chemią, którą ostatecznie ponownie polubiłam, nawet trochę za angielskim i irytująco szczebioczącą nauczycielką. Tylko na polski nie wróciłabym za żadne skarby świata. Miło wspominam przerwy i wyprawy na fajeczkę, zakupy w Netto na długiej, wcinanie kanapek na parapecie, celowe hałasowanie pod drzwiami wrednej księgowej, tosty w sklepiku i pełne nadziei zaglądanie na zastępstwa (Znowu nie ma nic dla nas..., ewentualnie Jak zwykle dowalili nam polski czy Hura, nie ma jutro sprawdzianu!!!). Kurczę, no, fajnie było. 

A tak zazwyczaj wyglądałam w klasie maturalnej

Nieodwracalnie zakończyłam edukację w tradycyjnym, szkolnym wydaniu. Teraz studia, może w Warszawie, może we Wrocławiu. Chciałbym za kilka lat dobrze wspominać ten etap. Odliczam dni do wyników matur (pod datą 27 czerwca zapisałam w kalendarzu KONIEC ŚWIATA). Wygląda na to, że w lipcu wszystko się wyjaśni. Potem zacznie się już odliczanie do października.
A wy, który etap edukacji wspominacie najmilej, a o którym najchętniej byście zapomnieli?

A ta piosenka kojarzy mi się z ostatnimi dniami w liceum. Wykorzystana też w filmiku promującym szkołę. Fajnie się tego słucha.