Eulalia kulturalnie #1

Oto pierwszy post z cyklu, który obmyśliłam sobie pewnej bezsennej nocy. Aktualnie cierpię na nadmiar czasu wolnego, który trawię m.in. na oglądanie filmów i z tegoż powodu będę się z Wami dzielić tym, co uda mi się zobaczyć. W każdym poście opiszę 10 ostatnio obejrzanych tytułów. Mam nadzieję, że będziecie znajdować coś dla siebie. Zatem zaczynamy!

Pętla (1957), reż. Wojciech Has

Stary polski film, oparty na opowiadaniu Marka Hłaski o tym samym tytule. Kiedyś na WOK mieliśmy przeczytać dowolne opowiadanie tego autora. Wybrałam wtedy najkrótsze, jakie znalazłam, ale spodobało mi się na tyle, że postanowiłam bardziej zgłębić się w twórczość Hłaski. Pętla rozwaliła mnie na łopatki, po przeczytaniu wracałam do niej myślami wielokrotnie. Mężczyzna uzależniony od alkoholu postanawia rozpocząć walkę z nałogiem. Jest to tak trudne, że widz/czytelnik ma wrażenie współuczestnictwa; film jest bowiem wiernym odzwierciedleniem opowiadania. Ma ten sam specyficzny, mroczny, ciężki klimat. Jest cholernie dołujący, trzeba mieć odpowiedni dzień, aby go obejrzeć. Obsada jest, oczywiście, genialna (Gustaw Holoubek!). Film powstał ponad 60 lat temu, dlatego sposób, w jaki został nakręcony, różni się od współczesnego, co może irytować, czasem śmieszyć, ale to klasyka i naprawdę warto to zobaczyć.

Nigdy nie rozmawiaj z nieznajomym (1995), reż. Peter Hall

Całkiem niezły thriller z młodym Banderasem - to już chyba wystarczająca zachęta. Film zaczyna się dość banalnie. Otóż piękna pani psycholog (tylko nie psycholożka, bo to idiotyczna i do tego niepoprawna forma) pewnego dnia przypadkiem spotyka równie przystojnego, co tajemniczego, mężczyznę. Wydaje się, że to miłość od pierwszego wejrzenia, ale to nie rom-com. Obok romansu mamy wątek dziwnych pogróżek wysyłanych do zakochanej kobiety. Kto zagraża jej życiu? Warto obejrzeć, aby się przekonać, zakończenie zaskakuje. Filmweb określił ten film jako erotyczny, co według mnie jest lekką przesadą.

Agora (2009), reż. Alejandro Amenabar

Przyznam szczerze, że nie jestem specjalistką od filmów historycznych, nie jest to z pewnością mój ulubiony gatunek. Agorę ktoś mi polecił, poza tym uwielbiam starszy film tego reżysera - Inni z Nicole Kidman - który na pewno oglądaliście choć raz. I tym razem się nie zawiodłam. Urzekły mnie tragiczne losy starożytnej astronomki i filozofki Hypatii. Chrześcijan ukazano tu jako pozbawionych skrupułów fanatyków religijnych, którzy nie cofną się przed niczym. Urocza Rachel Weisz w roli głównej sprawia, że nie można oderwać od niej wzroku. Piękny i mądry film.

 

Pogrzebany (2010), reż. Rodrigo Cortes

Jeden aktor, jedno miejsce, półtorej godziny napięcia, które zamiast opadać - rośnie. Na takich warunkach nie jest łatwo nakręcić coś, co nie spowoduje o widza zniecierpliwienia i ziewania. W tym wypadku eksperyment okazał się jak najbardziej udany. Z pozoru opis może być mało zachęcający - mężczyzna budzi się w trumnie, a do dyspozycji ma tylko zapalniczkę i telefon. Akcja skupia się, oczywiście, na desperackich próbach sprowadzenia ratunku i jak najszybszego wydostania się na powierzchnię, bo robi się już coraz duszniej... Bardzo klaustrofobiczny film, niemniej jednak wykonany dobrze. Nie nudziłam się ani przez chwilę, a ostatnie minuty filmu naprawdę wstrzymują oddech. Zapada w pamięć.

Noc w Rzymie (2010), reż. Julio Medem

Cóż, mogło być ciekawie - dwie kobiety, jedna noc, jeden pokój. Od początku jednak cała historia nie trzyma się kupy. Przychodzą do hotelu, jedna żegna się i wychodzi, druga zostaje, później jednak ta pierwsza wraca... Noc spędzają - a jakżeby inaczej - na rozmowach i seksie. Do tego kręci się jeszcze gdzieś facet z obsługi hotelu, który bardzo chciałby dołączyć do tej zabawy. I żeby jeszcze chociaż te rozmowy miały sens, ale nie... Coś opowiadają, później przyznają się do kłamstw, aby znów wymyślić nową historyjkę. Mądre to na pewno nie jest. Kompletne nieporozumienie.

Kto cię uczył jeździć? (2012), reż. Andrea Thiele

Bardzo przyjemna komedia dokumentalna. Trzej cudzoziemcy w obcych krajach przygotowują się do egzaminu na prawo jazdy. Mamy Niemkę w Indiach, Amerykanina w Japonii i Koreankę w Niemczech. Można się porządnie zdziwić, jak bardzo różnią się od siebie lekcje jazdy w poszczególnych krajach. Najważniejsze w filmie są tak naprawdę różnice kulturowe dzielące obcokrajowców i lokalnych mieszkańców. Idealne na ciepły, letni wieczór.

Dom snów (2011), reż. Jim Sheridan

Do tego filmu miałam aż dwa podejścia. Za pierwszym razem zasnęłam po jakichś 30 minutach, za drugim udało mi się dotrwać do końca.Właściwie te pierwsze pół godziny wyjaśnia wszystko, reszta to - mam wrażenie - ciągnięcie akcji na siłę. Zaczyna się tak banalnie, jak tylko jest to możliwe. Otóż kochająca się rodzinka wprowadza się do nowego domu. Tak, zgadliście, po krótkim czasie zaczyna on wykazywać objawy nawiedzenia. Nic dziwnego, w końcu poprzedni mieszkańcy zostali w nim zamordowani. Reżyser niewątpliwie miał jakiś pomysł, ale nie potrafił go dostatecznie pociągnąć. Przewidywalne to i nieszczególnie porywające. Raczej nie zachęcam.

The Encounter (2010), reż. David A.R. White

Natrafiłam na niego całkiem przypadkiem, przeszukując Kinomana w celu obejrzenia czegoś niebanalnego. Dość wysoka ocena wyglądała zachęcająco, a opis także zaintrygował. Pięcioro nieznanych sobie ludzi z powodu nieprzejezdnej drogi zostaje zmuszonych do zatrzymania się w jadłodajni o tajemniczo brzmiącej nazwie Ostatnia Szansa... Jakby tego było mało, jej właściciel nazywa siebie Jezusem i zdaje się wiedzieć wszystko o - zdawałoby się - przypadkowych gościach. Brzmi jak bajka i trochę taką bajką jest. Czasem popada w banał i umoralnianie, jednak całość klei się całkiem dobrze i, co ważne, skłania do myślenia. Momentami byłam naprawdę poruszona, czasem też bliska łez. Zdeklarowanych ateistów zapewne rozbawi, ale dla takich jak ja, czyli wątpiących i poszukujących, jest wręcz idealny.

Powstanie Warszawskie (2014)

Film z gatunku tych, których wstyd nie zobaczyć! W całości złożony z oryginalnych fragmentów kroniki kręconej w stolicy latem 1944 roku. Stylizowany trochę na fabułę, jest bardzo ciekawym dziełem. Odświeżone i kolorowe (!) zdjęcia nie wyglądają zupełnie na swoje 70 lat. Imponująca jest też praca, jaką wykonano, aby odtworzyć słowa wyłącznie na podstawie ruchu ust. Wzruszające są zdjęcia dzieci trzymających z dumą karabiny, dziewczyn w kolorowych sukienkach, chłopaków śmiejących się i machających do obiektywu kamery. Przejmujący jest obraz miasta totalnie zniszczonego, zrównanego z ziemią. Pokazano bezwładne ciała zabitych powstańców, pojedyncze i całe stosy trupów, nawet ostatnie chwile rannego człowieka w agonii. Dla mnie ten moment był najbardziej szokujący, bo jako widz byłam świadkiem czyjejś autentycznej śmierci... Jedyną rzeczą, jaka drażni, to momentami nazbyt infantylne i sztuczne fikcyjne dialogi kamerzystów. Poza tym mankamentem, film jest rewelacyjny, budzący ogromne i szczere emocje swoją prawdziwością.