Nobody said it was easy

Nie wiedziałam, że będzie aż tak ciężko. W szkole mamy taki zapierdziel, że już nie wiem, jak się nazywam. Codziennie po siedem, osiem lekcji (na początku plan był taki piękny, ale nieco się zmienił, gdy doszły zajęcia dla maturzystów), po południu angielski albo rosyjski (jak wiecie, z hiszpańskiego musiałam zrezygnować po trzech latach nauki) i całe wieczory spędzone z zeszytami, podręcznikami, notatkami. W trakcie weekendów rezygnuję ze spania do 12 i wstaję wcześniej, uczę się, aby przynajmniej wieczór mieć spokojny. Jeśli wychodzę, to tylko w piątki. Ostatnio zrobiłam wyjątek dla koleżanki, która robiła osiemnastkę w sobotę i głupio byłoby nie wpaść, choć nauki miałam po uszy.

W tym tygodniu łącznie miałam OSIEM sprawdzianów, jedno dwugodzinne wypracowanie i jedną kartkówkę (!). I nikogo nie obchodzi zasada maksymalnie trzech sprawdzianów tygodniowo, kiedy my miewaliśmy po trzy DZIENNIE.

Jestem przemęczona. Odpoczynku i relaksu potrzebuję w trybie pilnym. Na szczęście nie stresuję się już tak jak kiedyś, przez te wszystkie lata w liceum nabrałam dystansu. Moje oceny są jednak naprawdę niefajne, wyłączając może z tego matematykę (3,0) i WOS (4,0), o które na razie jestem spokojna. Nie zmienia to jednak faktu, że martwi mnie kilka innych przedmiotów. Po pierwsze - jedynki z lektur pomimo ich czytania. Nigdy nie przyzwyczaję się do idiotycznych pytań w rodzaju: w której scenie po raz pierwszy pojawia się...? opisz wszystkie sceny z udziałem... w jakiej scenie dowiadujemy się o...? Te sprawdziany naprawdę są trudne do przejścia. Wiem, że czytam dla siebie, że to na pewno zaprocentuje na maturze, ale to cholernie demotywujące. Średnia z polskiego: 2,3. Druga sprawa - coraz słabsze oceny z angielskiego. W całej mojej edukacyjnej karierze nigdy nie miałam końcowej oceny niższej niż pięć. Zdarzało się, że załapałam jakąś trójczynę, ale od razu szłam i ją poprawiałam, bo wstyd. Dziś dostałam pierwszą swoją dwóję z angielskiego w życiu. Ogólna średnia: 3,8. Cudownie, po prostu zajebiście. O, rozszerzone matury z obydwu powyższych przedmiotów - żegnajcie, pocałujcie mnie w dupę.

typowy weekend maturzysty 

Pomijając już sprawy szkolne, generalnie też nie jest wesoło. Dziś Wujek został przewieziony z OIOM-u do zakładu opieki długoterminowej. Pisałam o wszystkim kiedyś tam. Jest w śpiączce prawie od dwóch miesięcy. Nie ma żadnej zmiany, nie pogarsza się, ale też nie polepsza. Wiecie, bardzo długo go nie odwiedzałam. Dziadkowie chodzili do szpitala codziennie, mama co kilka dni. A ja ciągle nie. Bałam się. Nigdy nie byłam w szpitalu, nie wiedziałam, co tam zastanę. Kiedy weszłam tam pierwszy raz i zobaczyłam Wujka z rurką tracheotomijną w gardle, podłączonego do respiratora i miliona innych urządzeń, usłyszałam te wszystkie jednostajnie pikające maszyny, chciałam odwrócić się i wyjść, wybiec, nigdy więcej nie wracać. Powstrzymałam się. Podeszłam bliżej. Wtedy poczułam, jak w oczach wzbierają się łzy. Nie rozpłakałam się, dałam radę. Śpiączka to dziwny stan. Człowiek otwiera oczy, ale nie patrzy. Te oczy są takie nieobecne, jakby za mgłą. Nie wiadomo, czy cokolwiek słyszy, ale wszyscy mają nadzieję, że tak i mówią, mówią, mówią. Był też ksiądz. Udzielił rozgrzeszenia, błogosławieństwa. Była msza w intencji Wujka. O zdrowie, boże wsparcie. Rozmawiałam ostatnio z mamą, próbowałyśmy to wszystko racjonalnie wytłumaczyć. Jaki to wszystko ma sens? Czy to jakaś próba? Dla nas, dla Wujka? Mój Boże, nie wiem, po co to wszystko, ale mam nadzieję, że wiesz, co robisz.